เลือกหรือถูกเลือก

posted on 03 Jun 2006 12:12 by withthewind  in they

siogon 1974

ยิงมันซะแล้วแกจะ รอด

ทหารเวียดนามออกคำสั่งแก่เชลยชาวบ้าน[ชาวเวียดนามเหมือนกัน]

detail

สองคนนี้รู้จักกันตั้งแต่จำความได้

คนถือปืนชื่อ เหงียน ว้น เทียว

คนโดนจ่อ ช่อ รี ดา ฮุน

ปืนห่างหัวเขาประมาณหนึ่งฟุต

บ้านสองคนก็ห่างกันประมาณนั้น

ทั้งสองโดนจับข้อหา "เกิดที่ภาคเหนือของประเทศ"

รี ดา ฮุน มีลูกสามคน อายุ 4ขวบ 6ขวบ 9ขวบ เป็นหญิงสองคนชายหนึ่งคน

ภรรยาเสียชีวิตแล้วด้วยภัยสงคราม

สงครามเกิดขึ้นเพราะ มีคนเอาเส้นมาขีดแบ่งประเทศ

เหงียน วัน เทียว ไม่มีลูกและภรรยา เขาอาศัยอยู่กับแม่

แม่ นายเหงียน อายุ74 อัมพาตที่แขนและขา

....................

ว่าไง แก ไม่ยิง แกตายนะ

ทหารเวียดนามย้ำเจตนาเดิม

.....................

in brain re da hun

ยิงฉันซะ ไม่ต้องคิดมากเพื่อนเอ๋ย

ฝากดูแลลูกๆฉันด้วยแล้วกัน

แกโชคร้ายตรงที่ว่า มันเลือกให้แกถือปืนเท่านั้นเอง

ฉันเข้าใจแกดี ก็เรามันเพื่อนกัน

เชื่อฉันเถอะ

in brain hjean won tiaw

?????

?????

แม่

.....................................

คำพูดสุดท้ายก่อนเสียงปืนดัง

รี ดา ฮุน พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

"ฝากดูแลลูกๆฉันด้วยเพื่อนยาก"

รอยยิ้มแห่งมิตรปรากฎบนหน้าของคนถือปืน

มันช่างเป็นยิ้มที่เปี่ยมสุขเสียจริง

....

...

...

ปัง!

...

...

....

.

เสียงดังสั้นๆแบบนี้ แต่ในหูของเชลยช่างเป็นเสียงที่โหยหวนและเยียบเย็น

น้ำตาไหลอาบแก้มของเชลยหนุ่ม

รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของทหารเวียดนาม

สงครามทำให้เพื่อนต้องฆ่าเพื่อนก็เลวร้ายพออยู่แล้ว

แต่การมองว่ามันเป็นเรื่องขบขันช่างน่าขยะแขยงซะจนจะหาอะไรเปรียบ

ทหารเวียดนามพอสาแก่ใจก็พากันขึ้นรถกลับค่าย

ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

ปล่อยให้เชลยคนที่รอดตายกอดศพเพื่อนไว้แน่น

น้ำตาพรั่งพรูลงมาดั่งสายฝนในเดือนหก

ชีวิตเขาคงไม่มีโอกาสสูญเสียที่ยิ่งใหญ่กว่านี้อีกแล้ว ชีวิตของเพื่อนแท้

เพื่อนที่ไว้ใจการคงอยู่ของเพื่อน เพื่อนชื่อเหงียน วัน เทียว

เพื่อนที่ยอมปลิดชีพตัวเอง เพื่อให้เพื่อนรอด

"แก มันบ้า"รีดาฮุนพึมพำคำนี้ด้วยน้ำเสียงยากจะระบาย

..........................

รีดาฮุน อุ้มศพเพื่อน กลับบ้าน อย่างทนุถนอมที่สุด


เหตุผลของ เหงียน วัน เทียว

เขาคงมีชีวิตไปมองน่าลูกๆเพื่อนไม่ได้ ถ้าเขาเป็นคนยิงพ่อของเด็กพวกนั้น

เช่นเดียวกับเขาคงอยู่ต่อไปเองไม่ได้เช่นกันถ้าเป็นคนยิงเพื่อนรัก

เขามั่นใจว่า รี ดา ฮุนไม่ทอดทิ้งมารดาเขาแน่นอน

เขาเข้าใจคำว่า เป็นคนเลือก หรือ เป็นคนถูกเลือก ได้อย่างถ่องแท้


..........No War


edit @ 2006/06/03 12:14:49
edit @ 2006/06/03 12:20:31
edit @ 2006/07/27 17:37:08
edit @ 2006/11/09 17:38:03

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

เรื่องนี้ แต่งขึ้นมาเองรึเปล่าคะ?
เขียนดีมากๆค่ะ
อ่านแล้วน้ำตาซึม

#1 By .-+^melody^+-. on 2006-06-03 12:25

ฝันร้ายของเวียดนาม
ยังหลอกหลอนมาถึง ณ วันนี้

แต่โลกก็เปลี่ยนแปลงไป
หน้าตาของสงครามก็เปลี่ยนแปลงไป
เสียงปืน
เงินตรา วัฒนธรรม
เวียดนามรุ่นใหม่ยอมรับกับสิ่งนั้น
เงินดอลล่าคือส่วนหนึ่งในชีวิต
คนรุ่นเก่ายังบอกเล่าเรื่องราวของสงคราม
แต่โลกต้องเปลี่ยนแปลงไป
สงครามจึงแนบเนียนขึ้น

#2 By อากาศกวี on 2006-06-03 12:29

น่าผมเนี่ยเหมือนเวียดนามมากเลยนะ

#3 By a tell of wind on 2006-06-03 12:31

เก่งแล้วนะเรา

#4 By Ku'Keaw* on 2006-06-03 20:49

ใครก็ไม่อยากเป็นคนเลือก หรือ ถูกเรื่องหรอก

สถานการณ์มันบังคับให้เราเป็นไปเสมอ

#5 By Backpacker on 2006-06-04 16:10

หวังว่าเรื่องนี้คงเอาไปลงเว็บพี่บ้างนะไอ้น้องชายคนเล็ก

#6 By พี่ชายนายเอง (203.113.67.132) on 2006-06-13 16:23

#7 By rafilmstruck on 2006-11-16 12:56

ร้องไห้แล้วค่ะ..

#8 By faiiz on 2007-05-11 11:17