ข้ามจักรวาลไปกับฉันไหม?

ผมรักความสุขนะ

มันทำให้ผมอยู่คนเดียวได้

มันทำให้ผมได้มีเวลานึกถึงคนอื่น

ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

ความสุขของผม

ทำให้เห็นคุณค่าของการอยู่เคียงกัน

ทำให้รู้ว่าความจริงบางครั้งก็น่าหลีกเลี่ยงบ้าง

ทำให้รู้ว่าระยะทางที่ห่างไกลสอนให้เราได้รู้ว่าความคิดถึงมันเป็นเช่นไร

และทำให้เรารู้ว่าความสุขนั้น

มาเติมเต็มแค่พอดี

กับตัวเรา

ส่วนที่ล้น

ผมแบ่งปันให้คนรอบๆตัวเสมอๆ

ผมรักความทุกข์เช่นกัน

ความทุกข์ทำให้ผมรู้ว่ามีใครยืนข้างๆผมบ้างตอนมันมาเยือน

มันทำให้ผมเรียนรู้ที่จะยอมรับ

ถ้าความทุกข์นี้สร้างความสุขให้คนที่ผมรัก

ความทุกข์ทำให้ผมละเมียดละไมกับชีวิตผมกับชีวิตอื่นมากขึ้น

ทำให้เห็นคุณค่าของการคงอยู่และจากไปของธรรมชาติ

ทำให้ความผิดหวังของผมไม่ต้องแลกด้วยน้ำตา

ทำให้ผมได้รู้

ว่าความทุกข์

มากับเหตุผลเสมอๆ

และไม่ว่ามันจะมายาวนานเพียงได

ปลายทางของความทุกข์

คือ

ความสุขเสมอๆ

เวลาที่ผมได้รับรู้บางอย่างจากความเศร้า

เงาของผมมักมาคุยข้างๆหู

เสียงกระซิบที่ได้ยินตอนนั้นช่างเป็นเสียงที่อบอุ่นเสียจริงๆ

มันมักพูดด้วยถ้อยคำเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความหวัง

มันมักบอกผมว่า

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มีข้อดีไม่ใช่หรือ

แม้ตอนมืดสนิท

เพียงไฟเล็กๆจากปลายไม้ขีดก็ทำให้เราอุ่นใจขึ้น

แม้ตอนเราสิ้นหวัง

ต่อให้คนที่เราเกลียดที่สุดด้วย

โทรมาปลอบใจให้ข้อคิด

เราก็รักเขาขึ้นไม่ใช่น้อยจริงไหม

แล้วความทุกข์ไม่ใช่คนคนนั้นหรือ

..................................................

แล้วโลกก็หมุนไปตามเดิม

ผมเก็บความสุขใส่ไว้ในส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกาย

เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แต่ผมต้องหยิบมันมานึกถึงอีกแน่ๆ

ความทุกข์ก็เช่นกัน

ผมไม่เคยทิ้ง

ในถุงแห่งความทรงจำของผม

จึงมีลูกอมหลายรส

หวานๆเปรี้ยวๆขมๆรสนมรสช็อคโกแล็ตอยู่เต็มไปหมด

...............................................

...............................................

[อมมากๆระวังฟันผุ นึกถึงมากๆระวังฝันผุด้วย]

edit @ 2006/07/27 17:38:31