ข้ามจักรวาลไปกับฉันไหม?

ลมเย็นๆพัดผ่านร่างกายที่อิดโรยเพราะอดนอนมาหลายชั่วโมงแล้ว

จะว่าไปตั้งแต่ผมลืมตาตื่นมาผมก็ใช้ชีวิตติดต่อกันมาประมาณสามสิบชั่วโมง

เหนื่อยแต่นอนไม่หลับ คิดถึงอะไรบางอย่างอยู่ แต่ไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร

ลุกขึ้นเหยียดตัวบิดขี้เกียจ หยิบไฟแช็ค หาบุหรี่มาสูบซักหน่อย

บนโต๊ะ ไม่มี ใต้โต๊ะ ก็เช่นกัน กระเป๋ากางเกงกระเป๋าเสื้อ ไม่มี

ครุ่นคิด หมด หรือ ว่าหาย ช่างมัน

เหนื่อยเกินไปที่จะออกไปซื้อตอนนี้ พักผ่อนซักหน่อย ตื่นขึ้นมาค่อยว่ากัน

ผมเดินไปนอนคว่ำหน้าบนเตียง พยายามข่มตาให้หลับ

ระหว่างที่ร่ายกายเริ่มผ่อนคลาย สายตาที่กรอกไปมาตามธรรมชาติก็ไปสะดุดอยู่

ซองบุหรี่ที่ปลายเตียง

คำถามเกิดขึ้น

จัดการสูบมันซะเลยเพราะไหนๆก็อยากสูบ

นอนก่อนดีกว่าท่าทางใกล้จะหลับเกิดสูบไปตาสว่างจะแย่นะ

คำตอบเกิดขึ้นจากการกระทำ

หลับตา นึกถึงข้อเสียของบุหรี่

สูบมาก มะเร็ง ไม่กลัว

สูบมาก ปากเหม็น ไม่กลัว

สูบมากแก่เร็วไม่กลัว

สูบมาก ถุงลมโป่งพองไม่กลัว

ไม่ได้สูบ ร่างกายแข็งแรง โคตรกลัว

ขณะปล่อยความคิดให้โลดแล่นล่องลอยสู่ห้วงจินตนาการขึ้นฟ้าแล้ว

สติสัมปชัญญะก็พ่ายแพ้แก่แรงโน้มถ่วงของโลก ตกลงสู่ห้วงนิทราในที่สุด

โลกแห่งความฝัน

ดอกมะลิที่ลอยอยู่ในขันน้ำสีแดงฉานจากอุทัยทิพย์ไม่รู้ว่าจะลอยได้นานแค่ไหน

ขนนกลอยด้วยแรงลมจากฤดูกาลไม่รู้ว่าจะร่วงที่ใด

ก้อนหินที่กลิ้งในกระแสลำธารไม่รู้จะไปตั้งหลักปักฐานที่ไหน

ฉันไม่ใช่มะลิ ขนนก หรือ ก้อนหิน

ฉันเป็นคนที่โดนกระแสสังคมพัดฉันไป ถึงไม่ใช่ก้อนหินขนนกหรือดอกมะลิ

แต่ก็มีชะตากรรมเดียวกัน

ในฝันฉันถึงชอบคิดว่าฉันเป็นลม หรือบางทีก็พายุ เป็นผู้นำมีอิสระ ใครๆต้องตามฉัน

แต่ในความจริงฉันยังไม่กล้าที่จะฝันเลย

ฉันอ่อนแอเกินไป

โลกแห่งความจริง

ผมถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงฝนและความชื้นในอากาศ

วันนี้ฝนตกหนักมากๆอากาศค่อนข้างเย็น ลุกจากเตียงเดินไปล้างหน้า

เมื่อใบหน้าสัมผัสน้ำมันเหมือนการเรียกสติกลับเข้าร่าง

ในความคิดตอนมีสติ[รึเปล่า ]

นิโคตินในบุหรี่น่าจะเรียกวิญญาณกลับเข้าร่างได้เช่นกัน

ผมเดินไปยังที่สุดท้ายที่เห็นมัน ดึงผ้าห่มขึ้น ก็เห็นมันขดตัวหลบความชื้นอยู่บนเตียง

ผมหยิบมันขึ้นมา

พระเจ้า ซองเปล่า จะทำไงดีหล่ะทีนี้

ฝนตกหนักเกินไปที่จะออกไปซื้อ

สมองขับเคลื่อนตัวอีกครั้ง

ร่มก็ไม่มีลุยฝนไปเลยไปสูบหน้าเซเว่นแล้วต้องซื้อไฟแช็คอีกไปได้กลับไม่ได้

อดทนไว้รอฝนหยุด

โอเค รอ ฝนหยุดผมตัดสินใจ

.........................................................................

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

.........................................................................

ชั่วโมงครึ่งผ่านไป

..........................................................................

ฝนตกหนักกว่าเดิม หงุดหงิด งุ่นง่าน

..........................................................................

สองชั่วโมงผ่านไปฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

............................................................................

สมองเคลื่อนตัวอีกครั้งหาเหตุผลใช่ผมต้องหาเหตุผลให้สบายใจขึ้น

............................................................................

อืมใช่ซิความฝัน

ผมเป็นคนแท้ๆแต่เกือบโดนเจ้าบุหรี่มวนเล็กๆพัดอารมณ์เอาซะแล้ว

มันต้องอยู่ใต้อำนาจผมซิ ไม่ใช่ผมจะอยู่ใต้มัน

สำหรับเรื่องนี้ผมต้องเป็น ลม ซิ

ไม่ใช่ ขนนก ดอกมะลิ หรือก้อนหิน

เกือบไปแล้วไหมเรา เกือบแพ้ซะแล้ว เกือบเป็นในสิ่งที่ตัวเองชังอีกแล้ว

เดินออกมานอกระเบียง

มองดูสายฝนโปรยปราย ฝนตกไม่มีทีท่าจะเบาลง

อากาศเย็นๆกับความชื้นทำให้ต้องกอดตัวเองแน่นขึ้น

แลดูถนนที่มืดสลัวตัดกับไฟสีส้ม

ไม่มีรถวิ่งเท่าไหร่ นานๆจะมีรถเมล์สายหนึ่งผ่านซักที

นานเท่าไหร่แล้วน้า.......................................................................

กว่าจะรู้ว่านานเท่าไหร่

กว่าสติจะกลับเข้าร่าง

กว่าวิญญาณจะมาสถิต

กว่าจะมีเหตุผล

กว่าการควรหรือไม่ควร

กว่าจะรู้คำตอบ

..............................................

..............................................

..............................................

ผมก็เริ่งร่าเล่นน้ำฝนอยู่ท่ามกลางดนตรีแห่งธรรมชาติ

และในวันที่ไม่ได้สูบบุหรี่

มันก็ทำให้ผมรู้ว่า

นานเท่าไหร่แล้วนะ

ที่เราได้เป็นเจ้านายตัวเอง

.........................................................

.........................................................

.........................................................

.........................................................

โลกแห่งความฝัน

ฉันคือเจ้าพายุลูกโต